ข้อโต้แย้งที่ร้ายแรงที่สุดต่อสิ่งที่เรียกว่าการแพทย์สมัยใหม่ก็คือ มันเป็นการแพทย์แห่งความตาย แพทย์ที่ทำการรักษาแบบแผนปัจจุบันไม่ได้เป็นผู้ช่วยเหลือชีวิตอีกต่อไป แต่เป็นผู้สมรู้ร่วมคิดกับความตาย แพทย์เหล่านี้ทำข้อตกลงกับความตาย: คนที่พร้อมจะตายจริงๆ สามารถถูกแพทย์แผนปัจจุบันยืดเวลาการทดลองออกไปได้อีกสักระยะก่อนที่ความตายจะพรากชีวิตพวกเขาไปตามธรรมชาติ เงื่อนไขของเกมนี้คือ แพทย์จะใช้เฉพาะสิ่งที่ทำให้ผู้ป่วยป่วยหนักขึ้น ไม่ว่าจะในทันทีหรือในระยะยาว

ในขณะที่หมอพื้นบ้านใช้พลังแห่งธรรมชาติเพื่อเสริมสร้างชีวิตของผู้ป่วย แพทย์ตะวันตกที่ "เจริญแล้ว" กลับใช้ยาอันตรายถึงชีวิต
ตัวอย่างที่รุนแรงที่สุดอย่างหนึ่งไม่ใช่การฉายรังสีและการให้ยาทำลายเซลล์มะเร็งแก่ผู้ป่วย หรือการผ่าตัดเอาอวัยวะที่เป็นโรคออกทีละส่วน เช่น กระเพาะอาหาร แต่เป็นการพัฒนายาปฏิชีวนะต่างหาก

การค้นพบสารพิษจากแบคทีเรียเหล่านี้ซึ่งในตอนแรกเป็นประโยชน์อย่างมากในการกำจัดโรคระบาดในยุคกลางหลายชนิดนั้น ปัจจุบันกลับกลายเป็นผลเสียอย่างสิ้นเชิง ยาปฏิชีวนะได้ทำลายสุขภาพของประชาชนทั่วโลกอย่างร้ายแรง ซึ่งเพิ่งจะเริ่มเป็นที่รับรู้กันในปัจจุบันนี้เอง

เนื่องจากมีการใช้ยาปฏิชีวนะอย่างต่อเนื่องแทนที่จะใช้เฉพาะในกรณีพิเศษ และเนื่องจากยาปฏิชีวนะยังเป็นสารเติมแต่งในอาหารสัตว์ตามปกติในการเกษตรเคมีแบบดั้งเดิม ร่างกายของเราจึงได้รับยาปฏิชีวนะอย่างต่อเนื่องในระยะยาว

ผลเสียที่ร้ายแรงที่สุดจากเรื่องนี้ไม่ใช่เพียงแค่การแพร่กระจายของเชื้อโรคดื้อยาปฏิชีวนะเท่านั้น แต่ข้อตกลงอันชั่วร้ายระหว่างแพทย์กับความตายได้ส่งผลให้เสาหลักสำคัญของสุขภาพมนุษย์พังทลายลง:

แบคทีเรียที่ดี ซึ่งมีความสำคัญอย่างยิ่งต่อร่างกายของเรา ทำหน้าที่เป็นตำรวจสุขภาพและทำความสะอาดเลือดจากของเสียของเชื้อโรคที่ไม่ดี โดยเฉพาะอย่างยิ่งไวรัสและเศษไวรัส

แบคทีเรียที่มีประโยชน์ต่อร่างกายมนุษย์เริ่มไม่สะดวกสบายมากขึ้นเรื่อย ๆ เนื่องจากร่างกายปนเปื้อนด้วยยาปฏิชีวนะเรื้อรัง การขาดภาวะพึ่งพาอาศัยกัน (การอยู่ร่วมกัน) กับแบคทีเรียที่ส่งเสริมสุขภาพเหล่านี้ คือสาเหตุที่ทำให้ผู้คนต้องเผชิญกับไวรัสนานาชนิดในปัจจุบัน

ดังนั้น ระบบภูมิคุ้มกันที่ดีไม่ได้หมายความเพียงแค่ว่าเซลล์ของร่างกายเองมีความสามารถในการต่อสู้กับ "สิ่งไม่ดี" เท่านั้น
แต่ระบบภูมิคุ้มกันที่ดีนั้นต้องอาศัยพันธมิตรที่แข็งแกร่งอีกมากมายเสมอ

นี่คือตรรกะที่ร้ายแรงของวงการแพทย์สมัยใหม่ที่ต้องหยุดยั้ง: ยาถูกคิดค้นขึ้นมา ในตอนแรกดูเหมือนจะเป็นสิ่งที่ดี เพราะไม่มีใครคิดมากเกี่ยวกับมัน แต่หลังจากนั้นไม่นาน ยานี้กลับกลายเป็นภัยพิบัติ เพราะผลข้างเคียงของมันก่อให้เกิดปัญหาใหม่ๆ มากมาย ซึ่งทำให้ต้องคิดค้นยาใหม่ๆ ขึ้นมาอีกมากมายอย่างเร่งด่วน นี่คือตรรกะการเติบโตของวงการแพทย์สมัยใหม่ที่ร้ายแรง

หากสาธารณสุขจะดีขึ้นอย่างแท้จริง และความต้องการการรักษาทางการแพทย์ลดลง นั่นจะเป็นความพ่ายแพ้ วิกฤต และความเสื่อมถอยของวงการแพทย์แผนปัจจุบัน
อย่างไรก็ตาม สำหรับแพทย์แผนปัจจุบันที่ซื่อสัตย์และจริงใจแล้ว นั่นจะเป็นความฝันสูงสุดของพวกเขา หากพวกเขาสามารถยกระดับสุขภาพโดยรวมของประชากรได้สำเร็จ

สมุนแห่งยาพิษ

หลุดพ้นจากกับดักยาปฏิชีวนะ

ชิ้นส่วนสุดท้ายในภาพโมเสก

2003