การที่รัฐสั่งห้ามและกำหนดให้ยาเสพติดทุกชนิดเป็นอาชญากรรมนั้น เป็นข้อสันนิษฐานที่ดูหมิ่นศาสนาอย่างยิ่ง ซึ่งตั้งอยู่บนพื้นฐานความเย่อหยิ่งเกินเหตุของอัตตาที่คิดว่าตนเองเหนือกว่าพระเจ้า

การกำหนดให้ยาเสพติดเป็นอาชญากรรมนั้น ไม่สามารถอ้างเหตุผลได้ด้วยความกลัวยาเสพติด กล่าวคือ ความกลัวเทพเจ้าและปีศาจ

การห้ามใช้ยาเสพติดที่ขยายขอบเขตความคิด เช่น เห็ด กระบองเพชร หรือกัญชา ในยุคสหัสวรรษที่สาม ซึ่งก็คือระดับของการสังเคราะห์วิวัฒนาการของมนุษย์นั้น เป็นการดูหมิ่นศาสนาอย่างร้ายแรงจนไม่อาจให้อภัยได้ต่อเทพเจ้า

ประชาคมโลกจำเป็นต้องเข้าใจอย่างเร่งด่วนว่า ยาเสพติดเป็นส่วนสำคัญที่จำเป็นต่อการดำรงชีวิตอย่างสมบูรณ์ของมนุษยชาติ และภารกิจหลักคือการสนับสนุนการใช้ยาเสพติดทั่วโลก ด้วยการกำหนดให้ยาเสพติดเป็นอาชญากรรม องค์การสหประชาชาติและผู้ที่อยู่เบื้องหลังทั้งหมดจึงมีความผิดในหลายข้อหา:

1. การห้ามปรามเป็นสิ่งที่ก่อให้เกิดแก๊งค้ายาเสพติดที่มีมูลค่าการค้ามหาศาลหลายพันล้านดอลลาร์ ซึ่งทำให้นักธุรกิจที่ดูเหมือนน่าเชื่อถือจำนวนมากได้รับผลประโยชน์ในปัจจุบัน—นักธุรกิจเหล่านั้นเองไม่มีเจตนาที่จะใช้ยาเสพติด และด้วยเหตุนี้จึงเป็นบุคคลที่ไม่เหมาะสมอย่างยิ่งสำหรับธุรกิจนี้ การห้ามปรามนำไปสู่ราคาที่สูงเกินจริงสำหรับสินค้าที่มักไร้ค่า ซึ่งเป็นสถานการณ์ที่ทั้งมีต้นทุนสูงและขัดต่อหลักการตลาด การโกหก การฉ้อโกง และการแสวงหาผลกำไรเกินควร กำลังกลายเป็นมาตรการป้องปรามที่จงใจอย่างยิ่งต่อวงการยาเสพติดและผู้เสพยาผ่านนโยบายการห้ามปราม

2. อย่างไรก็ตาม อาชญากรรมที่แท้จริงของการห้ามปรามนั้น ส่งผลกระทบต่อผู้บริโภคเป็นหลัก ผู้เสพเฮโรอีนที่เติมน้ำจากแอ่งน้ำข้างถนนลงในเข็มฉีดยาเป็นเพียงส่วนน้อยของปัญหา มันแย่กว่านั้นมากในชีวิตประจำวัน ตัวอย่างเช่น เมื่อคุณรู้ว่ากัญชาจากโมร็อกโกมีสารตกค้างจากตัวทำละลายในปริมาณที่สูงกว่าปกติ หรือเมื่อคุณใช้เวลาหลายเดือนสงสัยว่าทำไมสายตาของคุณถึงแย่ลงอย่างมากหลังจากใช้กัญชา ทั้งๆ ที่กัญชามีชื่อเสียงตรงกันข้าม จนกระทั่งคุณตระหนักได้ว่าผู้ค้ายาบางรายผสมเบลลาดอนนาลงไปด้วย ไม่มีการคุ้มครองผู้บริโภคแม้แต่น้อย ไม่มีใครตรวจสอบสารตกค้างในยาเพื่อประโยชน์ของผู้บริโภค หรือหากจะพูดถึงกัญชา ควรมีการกำหนดมาตรฐานคุณภาพที่เหมาะสม มีข้อกำหนดในการติดฉลาก ฯลฯ การทำให้ผิดกฎหมาย รัฐกำลังกระตุ้นให้คนร้ายและผู้ประสงค์ร้ายทำธุรกิจสกปรกของพวกเขาด้วยกัญชา

ในขบวนการปลดปล่อยกัญชาในช่วงทศวรรษ 1990 มีคำขวัญหนึ่งเกิดขึ้นซึ่งยังคงมีความสำคัญจนถึงทุกวันนี้ นั่นคือ "อิสรภาพสำหรับยาจากธรรมชาติ – อย่างอื่นต้องอยู่ในร้านขายยา!"

3. การที่รัฐออกข้อห้ามเหล่านี้ เท่ากับเป็นการกระทำที่รัฐละเลยและทำให้เยาวชนกลายเป็นอาชญากร เท่ากับเป็นการผลักดันเยาวชนไปอยู่ในมือของอาชญากร แทนที่จะมุ่งเน้นไปที่ความรับผิดชอบหลักในการดูแลและให้การศึกษาแก่เยาวชนเกี่ยวกับการใช้ยาเสพติดอย่างถูกต้องและที่สำคัญที่สุดคืออย่างมีความรับผิดชอบ กลับกัน อนาคตของสังคมเรากลับถูกเปิดเผยต่อการโฆษณายาเสพติดขั้นพื้นฐานอย่างเช่นยาสูบและแอลกอฮอล์อย่างไม่ยับยั้ง และคนฉลาดที่สุด คนที่ใฝ่หาความสำเร็จมากกว่านั้น กลับถูกประณามให้ต้องพึ่งยาเม็ดจากบริษัทยา

ยาเสพติด ซึ่งเป็นหนทางของเทพเจ้าและปีศาจ ไม่ควรอยู่ภายใต้กฎหมายอาญาอย่างเด็ดขาด การแค่เอาสารเสพติดบางชนิดออกจากภาคผนวกของพระราชบัญญัติยาเสพติดนั้นไม่เพียงพอ แต่กฎหมายนี้และแนวทางทั้งหมดในการคุกคามทางกฎหมายต่อยาเสพติดนั้น ควรถูกทิ้งไปจากหน้าประวัติศาสตร์โดยทันที

เนื่องจากยาเสพติดบางชนิดอาจเป็นอันตรายได้ เราจึงจำเป็นต้องมีการอภิปรายอย่างชัดเจนว่า เพื่อที่จะจัดการกับยาเสพติดเหล่านั้นอย่างมีความรับผิดชอบ เสรีภาพในการเข้าถึงยาเสพติดหมายถึงอะไร: เสรีภาพควบคู่กับความรับผิดชอบ และความรับผิดชอบนั้นหมายถึงความรับผิดชอบร่วมกัน ซึ่งเหนือสิ่งอื่นใดหมายถึงความโปร่งใส ความโปร่งใส และความโปร่งใสมากยิ่งขึ้น

ใครก็ตามที่ต้องการยกเลิกการลงโทษทางอาญาสำหรับยาเสพติดทุกชนิด จะต้องยอมรับก่อนว่า การขายยาเสพติดที่มีฤทธิ์รุนแรงและผ่านกระบวนการทางเคมีนั้น เกิดขึ้นเฉพาะในร้านขายยาเท่านั้น แต่เหนือสิ่งอื่นใด ความโปร่งใสคือการให้ความรู้ ในอดีตเคยมีผู้ค้ายาที่ทำหน้าที่นี้ แต่ก็เป็นเพียงส่วนน้อยเท่านั้น

และแน่นอน ยาเสพติดสามารถนำปัญหาส่วนตัวมาสู่พื้นผิวได้ และในตอนนั้น ผู้ที่สูบกัญชาอาจต้องการความช่วยเหลือจากใครสักคน แต่รัฐจะทำอย่างไรเนื่องจากการห้ามปราม? รัฐทำเป็นมองข้าม เพราะอาชญากรรมอยู่นอกเหนืออำนาจหน้าที่ของรัฐ และจงใจปล่อยให้เยาวชนตกอยู่ในวังวนของอาชญากรรม เนื่องจากอาชญากรส่วนใหญ่ต้องการหาเงิน หนึ่งในนั้นอาจ ปรากฏตัวพร้อมกับเฮโรอีนที่น่ารังเกียจของเขา

แล้วเจ้าหน้าที่ปราบปรามยาเสพติดของรัฐก็ยังกล้าอ้างว่า การใช้กัญชาจะนำไปสู่การใช้เฮโรอีน ทั้งๆ ที่ตัวพวกเขาเองนั่นแหละที่เป็นผู้ผลักดันผู้เสพยาให้เข้าไปอยู่ในอ้อมแขนของอาชญากร

แน่นอนว่าโบสถ์ต่าง ๆ กลัวยาเสพติด เพราะมันเกี่ยวข้องกับพระเจ้าในรูปแบบที่แตกต่างไปจากเรื่องราวอันน่าเศร้าของพระเยซูอย่างสิ้นเชิง

พระเยซูองค์นี้เองก็เสพยาเสพติดมากมาย และเรื่องราวการตรึงกางเขนอันแปลกประหลาดนั้นถูกแต่งขึ้นในอีกหลายศตวรรษต่อมา เมื่อการขยายอำนาจของโรมันถึงขีดจำกัด และยุคแวมไพร์ยังคงต้องการที่จะขยายตัวต่อไป ศาสนาที่เชื่อมโยงความฝันและความหวังของผู้คนเข้ากับช่วงเวลาหลังความทุกข์ทรมานอย่างชาญฉลาดนั้นเป็นแนวคิดที่สมบูรณ์แบบ ช่วง 2000 ปีสุดท้ายของวิวัฒนาการมนุษย์ระยะที่สองอันมืดมนนั้นถูกมองว่ามีประสิทธิภาพมากที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ และนั่นเป็นเหตุผลว่าทำไมความรู้เกี่ยวกับเวทมนตร์ของเทพีแห่งธรรมชาติส่วนใหญ่จึงถูกเผาทำลายโดยเจตนา เพราะมนุษยชาติจะต้องถูกบังคับให้สร้างทุกสิ่งขึ้นมาใหม่ผ่านทางวิทยาศาสตร์ ถึงขนาดที่ปัจจุบันคนบ้าบางคนถึงกับเชื่อว่ามนุษยชาติจะต้องสร้างสิ่งสร้างที่สองขึ้นมา พวกเขารู้ตั้งแต่แรกแล้ว ว่าพวกเขาไม่มีวันดีเท่าเทพเจ้าหรือเทพีแห่งธรรมชาติได้ โชคดีที่เริ่มมีคนตระหนักมากขึ้นเรื่อยๆ ว่า ผู้คนจะได้รับประโยชน์มากกว่าหากมุ่งเน้นพลังแห่งนวัตกรรมของตนไปที่สิ่งต่างๆ ที่ธรรมชาติไม่ได้จัดเตรียมไว้ให้ เช่น คอมพิวเตอร์ หรือแม้แต่การควบคุม แรงโน้มถ่วง ซึ่งเป็นงานที่น่าสนใจมากเช่นกัน

คริสตจักรควรยินดีกับเรื่องนี้ เมื่อการลงโทษทางอาญาเกี่ยวกับยาเสพติดทั่วโลกสิ้นสุดลง ศาสนาจึงสามารถกลับเข้ามาในชีวิตของเราได้อีกครั้ง แม้แต่พระเจ้าของศาสนาคริสต์ก็สามารถหลุดพ้นจากคุกของศาสนจักรและมาอยู่ร่วมกับผู้คนได้

โดยธรรมชาติแล้ว อาคารโบสถ์มักเป็นพื้นที่อันทรงคุณค่าสำหรับกิจกรรมทางศาสนาทุกประเภท และแน่นอนว่า การใช้งานและการจัดหาเงินทุนของอาคารเหล่านี้จะแตกต่างไปอย่างสิ้นเชิง หากเทพเจ้าได้รับอนุญาตให้กลับคืนสู่ชีวิตของเรา สู่กิจวัตรประจำวันของเรา

การจัดการยาเสพติดอย่างถูกต้องควรเป็นวิชาสำคัญในโรงเรียน และเมื่อผนวกกับศาสนาและจริยธรรมสากลแล้ว ควรเป็นวิชาหลักด้วยซ้ำ

หนุ่มสาวอายุ 20 ปีลงมา กำลังถูกชักจูงอย่างหนักให้หันไปสูบบุหรี่ ซึ่งเป็นยาเสพติดที่ดูดเลือดอันดับหนึ่งของโลก เพราะไม่มีอะไรดีไปกว่านี้แล้วสำหรับการใช้พลังงานชีวิตส่วนเกินในสังคมที่ดูดเลือดเช่นนี้ และแน่นอนว่ายังมีแอลกอฮอล์มากมายให้ดื่มเพื่อล้างความคับข้องใจในชีวิตนี้เป็นประจำ แอลกอฮอล์ทำให้คุณโง่เขลา และนิโคตินทำให้คุณไร้เลือดเนื้อและไร้ชีวิตชีวา

ดังนั้น จึงต้องมีข้อห้ามเด็ดขาดเกี่ยวกับการโฆษณายาชนิดใด ๆ ในที่สาธารณะ และเราหมายรวมถึงผลิตภัณฑ์ทั้งหมดของอุตสาหกรรมยาไว้ด้วยอย่างชัดเจน สิ่งสำคัญอันดับแรกคือการให้ความรู้—การให้ความรู้เกี่ยวกับยา ซึ่งเปรียบเสมือนการสอนศาสนาในยุคปัจจุบัน—และอนุญาตให้โฆษณาผลิตภัณฑ์ได้เฉพาะในสถานที่หรือร้านค้าที่กำหนดเท่านั้น

ขอพูดถึงอุตสาหกรรมยาอีกสักเล็กน้อย สิ่งที่แย่ที่สุดเกี่ยวกับเส้นทางที่ผิดพลาดของวิทยาศาสตร์มนุษย์นี้ก็คือ ในที่สุดแล้วมันก็หากำไรโดยการขโมยสารออกฤทธิ์ที่มีคุณค่าจากธรรมชาติ แล้วนำมาทำการตลาดเพื่อตอบสนองความรู้สึกพื้นฐานและผิวเผินของมนุษย์ แน่นอนว่า เมื่อสิ่งใดถูกดึงออกมาจากบริบททางธรรมชาติเช่นนี้ มันย่อมมาพร้อมกับผลข้างเคียง ซึ่งเป็นสิ่งที่เปิดช่องทางให้เกิดธุรกิจที่แท้จริง นั่นก็คือ ยาสำหรับรักษาผลข้างเคียงเหล่านั้น

เส้นทางที่ผิดของนักเพ้อฝันด้านเภสัชกรรมที่โหดร้ายเหล่านี้คือการเชื่อว่าวันหนึ่งพวกเขาจะสามารถเอาชนะพระเจ้าในสาขาของตนเอง นั่นคือการสร้างชีวิต

ทางตันที่อันตรายและชั่วร้ายซึ่งทำให้เราแบกรับภาระค่าใช้จ่ายด้านประกันสุขภาพมหาศาล ทั้งหมดก็เพื่อให้เราไม่เพียงแต่สนับสนุนการทดลองของพวกที่อยากเป็นแฟรงเกนสไตน์เหล่านี้เท่านั้น แต่ยังต้องสังเวยตัวเองเป็นหนูทดลองอยู่เป็นประจำอีกด้วย

มียาที่ยอดเยี่ยมมากมาย เช่น Symbioflor ซึ่งจะช่วยเยียวยาโดยสอดคล้องกับธรรมชาติ ไม่ใช่ขัดแย้งกับธรรมชาติ

ตัวอย่างเช่น การรักษาทางการแพทย์ถึง 80 เปอร์เซ็นต์จะไม่จำเป็นเลย หากกัญชา ซึ่งเป็นหนึ่งในพืชสมุนไพรที่ทรงประสิทธิภาพที่สุดสำหรับการรักษาโรคต่างๆ ได้รับการอนุญาตและอนุมัติอย่างถูกกฎหมาย เนื่องจากพืชชนิดนี้มีความสามารถพิเศษในการเชื่อมโยงผู้คนกลับคืนสู่ธรรมชาติและกฎของธรรมชาติ โรคสมัยใหม่ เช่น มะเร็งและเอดส์ ซึ่งสะท้อนให้เห็นว่าร่างกายมนุษย์ได้ห่างไกลจากต้นกำเนิดที่แท้จริงในธรรมชาติมากเกินไป สามารถรักษาได้อย่างมีประสิทธิภาพด้วยกัญชา

เป็นที่ทราบกันดีอยู่แล้วว่า การใช้ยาเสพติดในช่วงเวลาพักผ่อนนอกเวลาทำงาน ไม่ส่งผลเสียต่อประสิทธิภาพการทำงาน หากบุคคลนั้นเพียงแค่ต้องการทำงาน ในทางตรงกันข้าม หากเทพเจ้าเต็มใจที่จะสนับสนุนงานใดงานหนึ่ง เพราะพวกท่านมีความสุขกับงานและผลลัพธ์ที่ได้ ด้วยการสนับสนุนจากเทพเจ้า งานนั้นก็จะสำเร็จลุล่วงได้อย่างมีประสิทธิภาพมากขึ้นถึง 100 เท่า

2003