Autodestrukcyjne zachowania ludzi w stosunku do jedzenia najpiękniej opisuje klasyczny film o Batmanie, w którym złoczyńca uważa za swoje główne zadanie zatruwanie produktów codziennego użytku.

Podczas gdy w Gotham City stawką były tylko kosmetyki, w realnym świecie chodzi o podstawowe produkty spożywcze. Odkąd ludzie odkryli, że żywność można przetwarzać przemysłowo, dokładają wszelkich starań, aby pozbawić ją jej naturalnej mocy i wartości odżywczych. Pod przykrywką konserwacji i masowej produkcji, w ciągu ostatnich 200 lat rozwinął się przemysłowy system produkcji żywności, którego celem jest właśnie wywoływanie chorób.

A wymówki ignorancji to nic innego jak kłamstwa. Na przykład, już wiele dekad temu wiadomo było, że wprowadzenie zachodniej praktyki łuskania ryżu doprowadziło do masowych chorób związanych z niedoborem witamin (beri-beri) w krajach uprawiających ryż. Fakt ten jest nawet częścią podstawowego programu nauczania w podręcznikach szkolnych. O ile jednak niedobór witaminy C u marynarzy (szkorbut) można nadal przypisać ludzkiemu procesowi uczenia się, o tyle beri-beri, podobnie jak wszystkie współczesne choroby spowodowane niedoborem, jest problemem całkowicie możliwym do uniknięcia, wywołanym przez człowieka.

Podczas gdy w średniowieczu brak wiedzy był główną przyczyną niedożywienia (poza głodem itp.), dziś niedożywienie ludzkości jest w całości spowodowane przez człowieka. Co najmniej 80% wszystkich współczesnych chorób można przypisać biologicznie niedoborowemu i często pozbawionemu życia odżywianiu.

Najgorsze warunki panują oczywiście w krajach Trzeciego Świata: tam ONZ, ze swoją pomocą żywnościową, jest główną przyczyną kryzysu żywnościowego. Nie chodzi o wojny czy katastrofy, gdzie pomoc żywnościowa jest z pewnością gestem humanitarnym, ale o potrzebę stałej pomocy żywnościowej.

Po pierwsze, ludzie otrzymują najgorszą jakość: Worki z białą mąką, która i tak jest niezdrowa, są rozdawane biednym i leniwym z Trzeciego Świata. Po 3 miesiącach przechowywania w niechłodzonej ładowni statku, lub wszelkiego rodzaju gotowe produkty z dawno przeterminowaną datą ważności.

Po drugie, taka pomoc żywnościowa celowo zachęca do lenistwa i zaniechania własnych wysiłków: zamiast w końcu pomóc krajom Trzeciego Świata stanąć na nogi i uprawiać własną żywność, wręcz przeciwnie, uzależnia się je od dostaw żywności, które nie kosztują ani pracy, ani pieniędzy.

Cała ta pomoc żywnościowa jest zatem skandalem dla ludzi w biednych krajach. Nic dziwnego, że AIDS i inne choroby rozprzestrzeniają się tam tak szybko. Czarni ludzie zapadają na te choroby częściej nie dlatego, że tak bardzo lubią seks (??), ale dlatego, że ich układ odpornościowy jest tak osłabiony przez fatalną dietę.

A dotknięte tym problemem regiony to właśnie te, gdzie bujna dżungla z niezliczonymi pysznymi owocami, roślinami i korzeniami nie zapewnia pożywienia, lecz suche regiony, gdzie natura nie jest w stanie zapewnić takiej równowagi (na przykład Afryka Zachodnia). Dlatego wszelkie stwierdzenia w stylu „Najważniejsze, żeby biedni w Trzecim Świecie mieli co jeść” są absolutnym świętokradztwem i służą jedynie do zadawania milionów nowych ofiar kompleksowi medyczno-przemysłowemu. Politycy Trzeciego Świata domagają się tanich leków na AIDS, zamiast zająć się problemem u jego źródła.

Potrzebujemy na planecie polityki rozwoju, która uwzględnia dobrostan ludzi na równi z dobrostanem Ziemi, a raczej natury. Podejście rolnictwa ekologicznego w rolnictwie, leśnictwie i ogrodnictwie polega właśnie na tym, aby wszystko było jak najbardziej różnorodne. Przede wszystkim chodzi o realizację zasady gospodarki o obiegu zamkniętym, która obowiązuje w rolnictwie ekologicznym. Złotą zasadą dla każdego rolnika ekologicznego jest to, że jego zadaniem jest nie tylko produkcja najzdrowszej żywności, bogatej w witaminy i minerały, ale także zwiększanie żyzności gleby z roku na rok poprzez swoje działania (zawartość próchnicy, zdolność retencji wody, napowietrzenie, minerały).

Pomoc rozwojowa na rzecz produkcji żywności może być jedynie pomocą na rzecz samopomocy, a naszym głównym zadaniem jest ciągłe docieranie do krajów rozwijających się i szkolenie ludzi w zakresie naturalnej produkcji żywności.

Konwencjonalne rolnictwo to produkt ery krwiopijstwa. Kilka niezbędnych składników odżywczych w postaci rozpuszczalnej w wodzie jest aplikowanych na pole, zmuszając rośliny do ich wchłaniania podczas picia. Chociaż roślina zazwyczaj potrafi sama kontrolować ten proces poprzez kwasy korzeniowe itp. W przypadku składników odżywczych nierozpuszczalnych w wodzie... Brakujące składniki odżywcze, nieuwzględnione w formule NPK, są pobierane przez roślinę z gleby, o ile jest ona jeszcze w stanie to zrobić.

Wskutek niewłaściwego odżywiania rozpuszczalnymi w wodzie nawozami sztucznymi korzenie rozwijają się znacznie słabiej, a roślina traci wiele ze swojej naturalnej mocy.

Albo jeszcze bardziej prymitywnie: podobnie jak w dawnych czasach rolnictwa żarowego, żyzna gleba (pierwotny las) jest rabowana przez kilka lat, aż zostanie wyczerpana, a następnie zamienia się w półpustynię.

Na przykład płodozmian jest kluczowym aspektem rolnictwa ekologicznego. Gdzie są plany płodozmianu dla krajów rozwijających się? Rozprzestrzenianie się pustyń nie jest bynajmniej wyłącznie wynikiem zmian klimatu, ale jest bezpośrednią konsekwencją drapieżnej eksploatacji gleby. Oczywiście, społeczność globalna może zapewnić wodę regionom pustynnym w początkowej fazie rekultywacji, jeśli tak zdecyduje. Jednak rolnictwo ekologiczne polega właśnie na unikaniu długoterminowego wsparcia z zewnątrz. Dlatego zrównoważonym zadaniem jest przywrócenie naturalnej żyzności gleby, która została zniszczona przez tysiąclecia eksploatacji.

Stara polityka rozwoju oznaczała: złagodzenie krwiożerczej eksploatacji Trzeciego Świata i złagodzenie jej najgorszych skutków, co jest błędnym rozumowaniem. Nowa polityka rozwoju oznacza: faktycznie wyjść do ludzi w biednych krajach i skupić się wyłącznie na zapewnieniu, że nauczą się oni rolnictwa ekologicznego, na nowo odkryją stare tradycje zrównoważonych praktyk gospodarczych, a przekonacie się, że ci ludzie, dzięki niezliczonym chętnym dłoniom, będą w stanie wyżywić się, a nawet eksportować w ciągu kilku dekad. Oczywiście, nic z tego nie będzie możliwe, jeśli polityka rozwoju ograniczy się do wręczania milionów jakimś potentatom Trzeciego Świata.

Można to osiągnąć jedynie wtedy, gdy wykwalifikowani eksperci z krajów rozwiniętych wyruszą w świat, sami zbudują projekty, najpierw zintegrują lokalną społeczność, a dopiero później, gdy projekty osiągną pełną dojrzałość, przekażą je lokalnym ekspertom. Miliardy ludzi muszą zdobyć tę wiedzę o rolnictwie ekologicznym, leśnictwie i ogrodnictwie. Dzięki nowoczesnym technologiom komunikacyjnym istnieją bezprecedensowe możliwości upowszechniania wiedzy. Dlatego też nowoczesna polityka rozwoju będzie priorytetowo traktować zapewnienie dostępu do elektryczności i internetu w każdej wiosce.

Inżynieria genetyczna
Klątwa piekła czy dar niebios ?

Woda pitna
Czysta natura, nie do pobicia !

2003